ผมสะดุ้งตื่นมาสักตอนประมาณ ตี 2 นิดๆ ด้วยความรู้สึกว่ามีอะไรมาเขี่ยที่ปลายเท้า และเสียงคน เริ่มดังอื้ออึงขึ้น... ครับ ไม่น่าเชื่อ ยังกับมาตามนัด สาวกนักเดินทางเหมือนทราบเวลาอินเดีย (ที่ไม่ค่อยจะตรงเวลาดี) ก็เลยมาตั้งกลุ่มนอนรอที่สนามบินเหมือนกัน ทั้งฝรั่งปีนเขา ปั่นจักรยาน และนักท่องเที่ยว เราเลยตัดสินใจข่มตานอนต่อซะงั้น เพราะเขายังไม่เปิดให้เช็คอิน โหลดกระเป๋า

ตี 3 ครึ่งโดยประมาณครับ เราก็ตื่น เอากระเป๋าเข้าไปได้ หลังจากโหลดกระเป๋าเข้าไป ก็มีเสียงพี่หาวฝากเตือนว่า เดี๋ยวอย่าลืมเตือนผมให้ไป Identify luggage ด้วยนะ (ห๊า! ขั้นตอนอะไรหว่า?)

ว่าแล้วพอเข้ามาด้านในสนามบินจริงๆ สภาพก็ดีขึ้น มีร้านกาแฟ แซนวิซ ให้ซื้อทาน และเราก็ไม่พลาด ซัด แซนวิซไก่ และชานม ไปคนละ 1 ชุด พร้อมดูข่าว โอลิมปิก ที่จีนไปพลางๆ แต่ดูๆ ก็จับได้ว่า ...ข่าว ที่นี่แปลกแฮะ...มีภาพ ซ้ำๆ อยู่แค่ไม่กี่ Scene แต่พูดๆๆๆๆ ได้ซะยาวเหยียด (พลางนึกถึง หนังโฆษณาเรื่องหนึ่งที่เคยเข้าเวทีคานส์ ก็ประมาณนี้ หนังภาพเดียว แต่พูดซะเว่อร์โม้ จนเห็นภาพ ซะขนาดนั้น คงกัดประเทศตัวเอง ซะเลย-ฮ่า)  

เราก็นั่งๆ รอๆ เลี่ยงๆ สิ่งที่เรียกว่า “ส้วมสาธารณะอินเดีย” แต่จนท้ายที่สุด ก็ไม่ไหว ต้องสัมผัสจนได้ หลังจากได้ยินกิติศัพท์มามาก ส้วมในสนามบินด้านใน ซึ่งตอนแรก ใจคิดว่าก็น่าจะแย่ แต่กลับผิดคาด ก็มีมาตรฐานใช่เล่น มีก๊อกเปิดน้ำฉีดล้างก้นเสียด้วย แต่ก็ยังไม่ค่อยกล้าใช้เท่าไหร่ ยอมใช้กระดาษ และ Baby Wipe ที่เผื่อมาดีกว่า วันแรกๆ ไม่ค่อยอยากเสี่ยงกับอนามัยใน อินเดีย

หลังจากที่ พี่หาว ไป identify กระเป๋าแล้ว (ทราบภายหลังว่า เป็นขั้นตอนการ confirm ว่ากระเป๋านี่เป็นของผู้โดยสารที่ขึ้นเครื่องจริงๆ ไม่อย่างนั้นจะไม่เอาขึ้นเครื่อง) เราทั้ง 4  ก็ได้ขึ้นเครื่องเตรียมตัว landing ที่ LEH –เล่าให้ฟังคร่าวๆ ปูพื้นก่อนแล้วกัน

เมือง LEH เป็นเมืองหลวงของ Ladakh ซึ่งเป็นเมืองสำคัญแห่งหนึ่ง ของในแคว้น Jammu-Kashmir ซึ่งเป็นเมืองทางตอนเหนือสุด ของอินเดีย อยู่ในบริเวณเทือกเขาหิมาลัย ด้านตะวันตก ชายแดนติดจีนด้านตะวันออก ใกล้ๆ เนปาล และฑิเบต ตะวันตกติดปากีสถาน- เดาจากสภาพภูมิศาสตร์แล้ว ก็ถึงบางอ้อ มิน่าเล่า... ถึงได้เข้มงวดนัก เพราะอินเดียกับปากีสถาน เข้าก็รักกันอย่างกับอะไรดี มีวางระเบิด ในเขต Kashmir อยู่เนืองๆ นั่นไง!

บนเครื่องบิน พี่หาว อยากให้เราทั้ง 4 ได้สัมผัส วิวทิวทัศน์ของเทือกเขาหิมาลัย กันทั่วๆ ก็เลยขอ window seat ทั้ง 4 ที่นั่ง แต่บนเครื่องเขาห้ามถ่ายรูป คงเพราะเกรงจะเป็นการสำรวจพื้นที่ยุทธศาสตร์กระมัง แต่กล้องมือถือเรา ก็พอถ่ายได้ เลยแอบจับมาให้ดู 1 รูป  โอ้... ภาพหิมาลัยมุมนี้ เห็นแล้วก็อดไม่ได้ครับ

ก่อนลง Ladakh พี่หาวได้เตือนแล้วว่า เมืองนี้ อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 3,500 ม.
แถมยังล้อมรอบไปด้วยเทือกเขา เวลาเครื่องลงนี่ จะลงปกติไม่ได้ จะต้องค่อยๆ บินวนรอบๆ ก่อนเพื่อลดระดับ แล้วถึงลงจอดได้ ตื่นเต้นพร้อมๆ กับหูอื้อครับ ... เราใช้เวลาบนเครื่องประมาณ 1.30 ชม. ประมาณ 8 โมงเช้า เครื่องก็ลงจอดที่ สนามบินเมือง LEH-Ladakh ภาพสนามบินที่เห็นแต่ถ่ายรูปไม่ได้คือ สนามบินที่เต็มไปด้วยทหาร (ถือปืนจริงจังด้วย) สนามบินก็ประมาณแม่ฮ่องสอน เริ่มมีศิลปะเมืองLadakh ตกแต่งสถานที่ หลังจากรอรับกระเป๋า เราก็ต้องเดินไปกรอกชื่อ No. passport และชื่อโรงแรมที่พัก ซึ่งก็คือ The Oriental Guest House และเดินผ่าน เครื่องสแกนที่ดูแลโดยเจ้าหน้าที่ โดยมีทหารประกบ

ก็เป็นอันว่า เราผ่านออกมาจากสนามบินได้อย่างปลอดภัย แต่.....หลังจากพ้นความตื่นเต้น เราก็พบว่า เราเริ่มหายใจยากขึ้น ด้วยอากาศที่เบาและบาง แต่ละก้าวของเรา เหมือนออกแรงมากกว่าปกติ เหนื่อยและหอบ ปนกับการเวียนศรีษะเล็กน้อย ต้องพยายามหายใจลึกๆ

เราจับรถแท๊กซี่ไปที่พัก เป็นเป็นรถคล้ายๆ jeep บ้าง คาริเบี่ยนบ้าง จอดปะปนทั่วไป ใช้เวลาสัก 15 นาที เราก็ถึงที่พัก ...โอว สววรค์ ที่นี่ ที่พี่หาวว่าไว้ว่าลำบากหน่อย กลับเปลี่ยนแปลงพัฒนาไปพอสมควร เรานั่งพักทานน้ำ ทานน้ำชา กันก่อน แยกย้ายเข้าไปพักผ่อน เนื่องจากล้าจากการเดินทางมาทั้งคืน

ในห้องพัก ก็ไม่แย่ครับ มีห้องน้ำ และมีน้ำอุ่นในช่วงเย็นให้ ... เราทะยอยกันอาบน้ำ และล้มตัวนอน แต่แย่แล้วครับ อาการ Altitude หรือโรคความสูงมาเยือนแล้วครับ นอนไปสักพัก เราเริ่มรู้สึกว่า ออกซิเจนในเลือด ไม่สามารถส่งเข้าไปเลี้ยงปลายประสาท ทำให้อาการปวดหัวคล้ายไมเกรน ถามหา ... สักบ่ายก็ไม่ไหว ต้องออกมาหาอะไรทาน

ความกดอากาศที่นี่ ลองดูครับ ถุงกาแฟ ที่เอาไปด้วย ถึงกับโป่งบวมแทบแตก ...แล้วอย่างนี้ เส้นเลือดในร่างกายเรา ที่รับความกดอากาศระดับนี้ ไม่รู้สึกรู้สาบ้างก็กะไรแล้ว ผมลองเปิด GPS เช็กดู ปรากฏว่าประมาณ 3,600 ม. ครับ

เราลองพยายามเดินรอบๆ ให้คลาย แต่พบว่าการเดินขึ้นบันไดตึกเพื่อไปดาดฟ้าแค่ 3 ชั้นนั้น ในระดับความสูงนี้นั้น เป็นระยะทางที่เล่นเอาเหนื่อยหอบทีเดียว แต่เราก็พยายามครับ ก็ได้ภาพมาฝากจากกล้อง HD Cam นั่นแหละ เพราะหน้าที่หลัก คราวนี้ ไม่ได้มาถ่ายเองครับ แต่มาถ่ายพี่หาว อีกที เพื่อความสะดวก + ขี้เกียจแบก เลยเอา HD VDO มา ซึ่งเก็บได้ทั้งนิ่งและเคลื่อนไหว ภาพนิ่งก็คงประมาณหนึ่งนะครับ

ตกเย็นเราก็ทานข้าวที่ที่พักนี่แหละ เป็น Buffet เพราะเป็นช่วง Hi-Season แขกเยอะ เขาก็เลยจัดแบบเหมาให้ ทานเหมือนกัน ราคาก็ถูกครับ ทานแล้วก็ใช้วิธี ติ๊กในใบ note ของแต่ละห้อง ว่าเราทานกี่คน มีเครื่องดื่มเพิ่มเติมไหม เมื่อ check out จึงค่อยคิด ก็ดูเป็นมิตร กันเองดีนะครับ

แล้วเราก็พยายามชาร์จแบตฯ ทั้งกล้อง ทั้งคนไว้ให้เต็ม... กะว่าถ้าตื่นมาไม่มีใครเดี้ยง เราจะเขาไปในตัวเมือง LEH กัน... พี่หาว กล่าวจบ ก่อนที่จะทิ้งท้ายเล็กน้อยว่า